Pomoc de minimis jest rodzajem pomocy publicznej udzielanej dla przedsiębiorców. Może być udzielona na podstawie programu pomocowego, albo jako pomoc indywidualna. Obejmuje ona nie tylko dotacje, ale również wiele innych form wsparcia ze strony państwa, do których zaliczyć można np. ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych przewidzianych w Ordynacji podatkowej, ulg w spłacie należności cywilnoprawnych, zwolnień z podatku od nieruchomości i/lub podatku od środków transportowych.

Programów pomocowych, na podstawie których może być udzielana pomoc de minimis jest kilkadziesiąt i praktycznie każdy z nich charakteryzuje się odrębnymi zasadami i regułami. De minimis cechuje się tym, iż niezależnie od charakteru pomocy rządzi się jednakowymi zasadami. I tak może być udzielona danemu przedsiębiorcy pod warunkiem, że łącznie z inną pomocą de minimis, otrzymaną w bieżącym roku podatkowym oraz w ciągu dwóch poprzedzających go lat podatkowych z różnych źródeł i w różnych formach, nie przekroczy kwoty 200 tys. euro (w przypadku przedsiębiorcy prowadzącego działalność w sektorze transportu drogowego – 100 tys. euro).
Przepisy unijne wskazują, że lata podatkowe należy traktować jako te, które stosowane są przez podmiot gospodarczy w danym państwie członkowskim dla celów podatkowych. W Polsce w znacznej większości przedsiębiorcy ustalają rok podatkowy jako rok kalendarzowy, czyli trwający od 1 stycznia do 31 grudnia. Może się jednak zdarzyć, że przedsiębiorca ustali rok podatkowy w okresie od 1 sierpnia do 31 lipca.

Zaświadczenie i informacje

Podmiot, który zamierza ubiegać się o pomoc de minimis, w świetle ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, jest zobowiązany do przedstawienia udzielającemu pomocy, wraz z wnioskiem o jej udzielenie (rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 29.03.2010 r. w sprawie zakresu informacji przedstawionych przez podmiot ubiegający się o pomoc de minimis (Dz. U. nr 53, poz. 311)):

– wszystkich zaświadczeń o pomocy de minimis, jakie otrzymał w roku, w którym ubiega się o pomoc, oraz w ciągu 2 poprzedzających go lat, albo oświadczenie o wielkości pomocy de minimis otrzymanej/nieotrzymanej w tym okresie,

– informacji niezbędnych do udzielenia pomocy de minimis, dotyczących w szczególności wnioskodawcy i prowadzonej przez niego działalności oraz wielkości i przeznaczenia pomocy publicznej otrzymanej w odniesieniu do tych samych kosztów kwalifikujących się do objęcia pomocą, na pokrycie których ma być przeznaczona pomoc de minimis. Informacje te obejmują między innymi takie dane jak: adres, wielkość, forma prawna, klasa prowadzonej działalności gospodarczej, data utworzenia, NIP oraz identyfikatora gminy, w której działa, sytuacja ekonomiczna, prowadzona działalność gospodarczej, w związku z którą ubiega się o pomoc de minimis, pomocy otrzymanej w odniesieniu do tych samych kosztów kwalifikujących się do objęcia pomocą, na pokrycie których udzielona ma być pomoc de minimis.

Źródło: Gazeta Podatkowa z dn. 2010.08.30,